Deel het artikel
Ik zal nooit als vanzelfsprekend beschouwen hoeveel geluk ik heb dat ik Europa mijn thuis mag noemen.
Omdat ik in Parijs woonde, met een flink aantal jaren in Londen en Ierland daarvoor, ben ik eigenlijk opgegroeid met het hoppen van landen en het overschrijden van grenzen alsof het geen probleem was. In het Schengentijdperk is het niet zo dat er zelfs maar de helft van de tijd paspoortcontroles plaatsvinden.
Elke kans die ik kreeg, vertrok ik naar een nieuw land op het continent. Weekends, feestdagen, jaarlijks verlof, noem maar op, totdat… ik geen plekken meer had om naartoe te gaan. Schrap dat eigenlijk: totdat ik op was nieuwe landen te bezoeken.
Van de meest westelijke uithoeken van Portugal (hallo Terceira), helemaal naar het oosten tot Oekraïne in tijden van oorlog, hem… Rusland, en zelfs tot aan de minder bekende Kaukasus (Georgië zal voor altijd een land zijn). dat meisje), Ik heb ze allemaal gezien. Vreemde microstaten in de Alpen, speeltuinen voor miljardairs die zich voordoen als landen, en niet-erkende afgescheiden staten (zomer op Noord-Cyprus, iemand?).
Tegenwoordig Ik herhaal voornamelijk bestemmingen dat verbaasde me de eerste keer, en dat blijft op de een of andere manier nog steeds leveren.
Dat wil zeggen dat ik onlangs door de redactie van Travel Off Path de opdracht kreeg om de shortlist te maken van de top 5 bescheiden steden dat verraste me de meeste 40+ Europese landen in, en jongendat vergde behoorlijk wat hersenkraking, maar hier zijn we dan.
Inherent fascinerend, soms cultureel dubbelzinnig, en, als ik het zo mag zeggen, net zo spannend als de hoofdsteden waar ze stilletjes in de schaduw van leven:
Triëst, Italië
Ik weet zeker dat je wel eens hebt gehoord van Venetië en zijn kronkelende grachten, Rome en zijn imposante Colosseum, en de iconische scheve toren van Pisa, maar je hebt nog nooit echt kennis gemaakt met Triëst, het Italiaanse juweel aan de Adriatische Zee.
Een levendige havenstad met een rijk erfgoed, dat perioden van Romeinse controle, Venetiaanse invloed, Slavische invloed en zelfs directe Oostenrijkse overheersing omvat. het is waarschijnlijk de architectonisch meest diverse stad op het Italiaanse schiereiland.
Ik heb het over perfect bewaarde overblijfselen van het Romeinse rijk, waaronder Arco di Riccardo, een oude boog gebouwd in 33 voor Christus, nu geëtst in een modern gebouw, een grote gracht geflankeerd door Italiaanse gebouwen met die onmiskenbare groene luiken, en sierlijke Habsburgse gevels met versierde nissen en versieringen die gemakkelijk in Boedapest of Wenen thuis zouden kunnen horen.
Vooral Canal Grande, met zijn vele afgemeerde boten en stenen bruggen, is de beste plek om de Venetiaanse sfeer op te snuiven, en Piazza Unità d’Italia, Europa’s grootste plein met uitzicht op zeeis waar je heen gaat voor de wow-factor. Grandioze gebouwen, een wijd open ruimte aan het water en een gigantische Italiaanse driekleur die hoog op een mast langs de kustlijn vliegt.
Wanneer je zin hebt in een ochtendespresso, ga dan naar Caffè San Marco, een historisch literair café met een echt fin-de-siècle-gevoel. Je weet dit misschien niet, maar de keuken van Triëst verschilt van de rest van Italië doordat het veel meer lijkt op de Sloveense of Kroatische keuken dan op bijvoorbeeld mediterrane gerechten.
Osteria Bier Stube serveert geweldige goulash, en Buffet da Pepi is de favoriete plek van iedereen (ook de mijne) voor bollito (gekookt varkensvlees).
Salzburg, Oostenrijk
Wenen is waarschijnlijk wat de meeste toeristen denken te bezoeken als ze een reis naar Oostenrijk plannen, en hoe majestueus en imperiaal het ook is, ik wou dat ik niet vanuit München, Duitsland, de grens was overgestoken om Salzburg een dagje te bezoeken, zoals het verpestte de rest van Oostenrijk volledig voor mij.
Eerlijk gezegd, wat een stomme prachtige stad.
De geboorteplaats van Mozart en de achtergrond van het sprookjesboek van Julie Andrews Het geluid van muziekhet is net zo sprookjesachtig als de foto’s aangeven.
Een gebroken witte cluster van kalkstenen gebouwen, verzameld aan de voet van een enorm fort op een heuveltop, en omgeven door de met sneeuw bedekte Salzkammergut-Alpendit is de ansichtkaartfoto die mijn hersenen onmiddellijk oproepen als ik aan ‘Europa’ denk.
Bovendien voelt het meer als een klein stadje, waarbij elke hoek verrassend schilderachtig is, ondanks de toestroom van toeristen in de zomer en busgezelschappen. In tegenstelling tot Wenen, waar hoe verder je afdwaalt van het beeldschone historische centrum, des te meer het allemaal met graffiti bedekte muren, kebabtenten en Turkse kappers is.
De oude binnenstad is hier de ster van de show, met zijn vele geplaveide straatjes, gebouwen geschilderd in zachte pasteltinten en Mozarts eigen geboorteplaatsdirect aan de belangrijkste voetgangersstraat van de stad, aan de Getreidegasse 9.
Mirabell is die barokke koortsdroom van een weelderige, aangelegde tuin, met sierlijke fonteinen die je in gezang doen uitbarsten, of als dat niet lukt, op zijn minst de openingsnoten neuriën van Doe-Re-Mien Hohensalzburg, hoog boven het middeleeuwse doolhof, is het enorme kasteel voor epische stadsgezichten.
Glasgow, Schotland
Ik denk dat hoofdletters gewoon niet zijn waar het voor mij om draait. Begrijp me niet verkeerd, Edinburgh is een van de mooiste steden ter wereld, en er is geen plek waar ik liever ga voor gotische architectuur en die ongeëvenaarde middeleeuwse flair, maar als ik op zoek ben naar een echt avondje uit op vrijdag en wat plezier wil met een pint in de hand?
Ik kies elke dag voor Glasgow.
Het is de grootste en meest kosmopolitische stad van Schotland en heeft geen duidelijke herkenningspunten die je zouden willen bezoeken, noch een skyline uit een sprookjesboek, maar toch is het de grootste lol die ik in tijden heb gehad tijdens een weekendje weg. Ja, het overtreft zelfs Londen of het godvergeten Dublin.
Het West End in Glasgow is dat hippe, Boheemse, culturele centrum waar je gewoon in kunt verdwalen. Het heeft eigenzinnige coffeeshops, onbetrouwbare ondergrondse bars en vintage winkels waar je urenlang rond kunt snuffelen.
Daarvoor leuke, maar toch intieme sfeer met creatieve drankjes en cocktailskijk eens naar Rascal. Een beetje anders dan je standaard pub, maar absoluut de moeite waard. Funky inrichting, retro-energie en veel ruimte is jouw sfeer? Hillhead Bookclub is de plek waar je moet zijn.
Behoefte aan wat frisse lucht en een frisse nachtelijke wandeling? Ashton Lane is een charmant geplaveid pad vlak bij de drukke Byres Road, bekend om zijn overvloed aan pubs en restaurants. Het wordt zwak verlicht door kerstverlichting en is omgeven door gebouwen uit het Victoriaanse tijdperk. Een absolute knaller van een achterstraat.
Een juweel van West End, de Universiteit van Glasgow een ensemble van prachtige gotische gebouwen, Ik ben er vrij zeker van dat ik het gezien heb Harry Potter eerder, en wanneer die shopaholic-drang toeslaat, is Buchanan Street de plek waar je naartoe gaat voor winkelen en levendige energie in High Street.
Glasgow’s niet alleen maar bruisende stadsleven en nachtleven: verscholen in een groen park, midden in de stadsuitbreiding, is de kathedraal van Glasgow in feite een de oudste kathedraal van Schotlandmet oorsprong in de 12e eeuw. Het is de enige middeleeuwse kathedraal in het land die de Reformatie intact heeft overleefd.
Glasgow is ook de enige stad in Groot-Brittannië, afgezien van Londen, die een metro heeft. De bewegwijzering, bijgenaamd ‘Clockwork Orange’, is duidelijk geel en bestaat uit slechts twee lijnen: een buitenste cirkel en een binnenste cirkel. De ene rijdt met de klok mee, de andere tegen de klok in, met een handvol overstapstations.
Dat is eigenlijk geweldig, want als je in slaap valt en je halte mist, hoef je alleen maar weer ‘rond de Clockwork Orange’ te gaan en bij het juiste station uit te stappen.
Rijsel, Frankrijk
Ik woon de afgelopen vijf jaar in Parijs en het heeft tot voor kort geduurd voordat ik Lille eindelijk van mijn bucketlist kon afvinken. Ik weet het, beschamend, want het is maar een uur met de trein en kaartjes kunnen zo goedkoop zijn als $ 23 voor een enkele reis.
Beter laat dan nooit, zoals ze zeggen, en jongen, ben ik blij dat ik het eindelijk gedaan heb.
In veel opzichten is Lille de spirituele zus van Glasgow. Beide zijn noordelijke, crimineel onderschatte metropolen met een ondergewaardeerde culturele status in hun eigen land, en als het op metroverbindingen aankomt, beschikt Lille ook over het op een na grootste ondergrondse vervoerssysteem, na de hoofdstad.
Ik ben nog steeds een kind in hart en nieren met een obsessie voor treinen, maar dat is niet de belangrijkste reden waarom ik van Lille houd. Om te beginnen is het de plek waar Charles de Gaulle, de grootste Fransman na Napoleon, misschien werd geboren (je herkent zijn naam misschien van de belangrijkste luchthaven van Parijs).
De Grote Markt, die veel leent van die van Brussel, met dezelfde gildehuizen en getrapte gebouwen in Vlaamse stijl, is misschien wel de mooiste van Frankrijk, en het uitgestrekte historische centrum heeft een overvloed aan Belle époque gebouwen en winkelgalerijen.
Boekenmarkten in de 17e-eeuwse oude effectenbeurzen, een van de grootste musea voor schone kunsten in het land buiten Parijs, een neogotische kathedraal met een gek-modernistische twist op het hoofdportaal, en een historisch centrum dat wordt doorkruist door geplaveide straatjes en smalle straatjes met rode bakstenen gebouwen:
Het is allemaal buitengewoon charmant.
Aan de rand ervan ligt de nu gemilitariseerde Citadel van Lille (Vauban), een 17e-eeuws stervormig fort. Je kunt niet bepaald naar binnen, maar fietsen in de omgeving is toegestaan.
Voor een beetje geklets op vrijdagavond kunt u terecht in de Rue Royale of Place Louise de Bettignies. Beide zijn perfect voor een brutale apéero en een planche met kaas en charcuterie voorafgaand aan een avondje uit.
Thessaloniki, Griekenland
Thessaloniki, de op een na grootste stad van Griekenland, verscholen in de minder toeristische, vaak over het hoofd geziene noordelijke strook van het land, balanceert de bruisende stedelijke energie waar Athene bekend om staat met het diepe blauw van de Egeïsche Zee.
Hoewel Athene op korte rijafstand ligt van prachtige stranden, en zelfs een korte veerboot verwijderd is van prachtige eilanden zoals de Cycladen, heeft Thessaloniki een voorsprong. Het ligt letterlijk direct aan het water.
De boulevard aan het water is omzoomd met openluchtcafés, waar zowel de lokale bevolking als bezoekers samenkomen om te genieten van caffè freddo onder de brandende zon, en joggers en fietsers voorbij komen, met de imposante Witte Toren als achtergrond.
Dat is trouwens het meest iconische monument van Thessaloniki, een middeleeuws bolwerk dat ooit dienst deed als gevangenis.
Up Ano Poli, de ‘oude stad’, vind je een doolhof van bergopwaarts geplaveide straatjes geflankeerd door huizen uit het Ottomaanse tijdperk met kenmerkende overdekte houten balkons en eeuwenoude Byzantijnse kerken. Het weidse panorama vanaf de plaatselijke Akropolis, een fort met overgebleven wallen en torens, is niet van deze wereld.
Je kunt letterlijk alle verschillende lagen van de stad op elkaar gestapeld zien, van de oude Griekse ruïnes verspreid over het stadsbeeld tot Romeinse overblijfselen, Byzantijnse tempels en Turkse moskeeën die in kerken zijn veranderd.
Als Athene de nostalgische ziel van Griekenland is, Thessaloniki is het kloppende hart: alle culturen, beschavingen en smaken die de nationale identiteit van de Hellenen vormden, komen hier op één plek samen.
Oh, en laten we niet doen alsof eten niet voor 90% de reden is dat Thessaloniki mijn Griekse ‘guilty pleasure’ is. Of het nu gaat om de heerlijke bougatsa-gebakjes die je voor slechts een paar euro kunt krijgen bij elke patisserie op de hoek van de straat, of de moordende octopus die wordt geserveerd in de taverna’s aan de kust, dit is niet de plek om naartoe te gaan als je een streng dieet volgt.
Vermijd in dat geval zeker Modiano Market.
Doe nu deze quiz om jouw perfecte match te vinden!
